KANGAL'DA BACALAR SUSTU, PEKİ YA VİCDANLAR?
Kangal Termik Santrali'nde üretim durdu, yaklaşık bin emekçinin geleceği belirsizliğe sürüklendi. Serdar Karabulut, Kangal'daki krizi ve Sivas'ın sessizliğini yazdı.
Sivas'ın Kangal ilçesinde 37 yıldır yükselen bacalar sustu. Ancak asıl mesele bacaların susması değil, o bacaların gölgesinde ekmeğini kazanan insanların geleceğinin belirsizliğe sürüklenmesidir.
1989 yılında üretime başlayan, 2013 yılında özelleştirilen Kangal Termik Santrali, bugün ekonomik darboğazın ve yönetimsel sorunların ortasında üretimini durdurmuş durumda.
Peki, 37 yıllık bir santral nasıl oldu da kömür bulamaz, borcunu ödeyemez ve üretim yapamaz hâle geldi?
Şirketin 6 Kasım 2026 tarihli açıklamasına göre kömür tedarikçisi, biriken alacakları nedeniyle 30 Ekim'de sevkiyatı durdurdu. Teknik arızalar ve üretim kayıpları da ekonomik sıkıntıları derinleştirdi.
Sonuç mu?
Yaklaşık bin emekçinin geleceği belirsizliğe bırakıldı.
BU SANTRAL SADECE ELEKTRİK ÜRETMİYORDU!
Kangal Termik Santrali yalnızca elektrik üreten bir tesis değildi. Kangal'ın esnafı, nakliyecisi, işçisi, ailesi ve dolaylı olarak Sivas ekonomisinin önemli bir parçasıydı.
Şimdi soruyorum:
Yıllarca bu santralden gelir elde edilirken, zor günler için neden kalıcı bir çözüm üretilemedi?
Bakım ve modernizasyon yatırımları yeterince yapıldı mı?
Bir kömür tedarikçisine olan borç, böylesine büyük bir işletmenin üretimini durdurabilecek noktaya nasıl geldi?
Ve en önemlisi, bütün bunların bedelini neden işçi ödemek zorunda?
KIŞ KAPIDAYKEN İŞÇİYE ÜCRETSİZ İZİN!
Sivas'ın ayazını hepimiz biliriz.
Kasım ayındayız. Önümüzde uzun bir kış var. Evlerde doğalgaz faturaları, mutfak masrafları, okul giderleri ve ödenmeyi bekleyen borçlar var.
Bir babaya, bir anneye, bir emekçiye ücretsiz izin demek sadece maaşının kesilmesi değildir.
O evdeki huzurun, güvenin ve yarına dair umudun da sarsılması demektir.
TES-İŞ Sendikası konuyu Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığına taşımış durumda. İşçiler de seslerini duyurmak için meydanlara çıktı.
Bu girişimler önemlidir. Ancak artık açıklamalardan çok somut çözümlere ihtiyaç vardır.
SİVAS SAHİPSİZ Mİ?
Buradan Sivas'ın milletvekillerine, siyasi parti temsilcilerine, ilgili bakanlıklara ve santral yönetimine sesleniyorum:
Bu mesele siyasi görüşlerin üzerinde, doğrudan Sivas'ın geleceğini ilgilendiren bir meseledir.
Santralin yeniden üretime geçmesi için nasıl bir yol haritası hazırlanıyor?
İşçilerin gelirleri ve kazanılmış hakları nasıl korunacak?
Bölgenin istihdamı için hangi önlemler alınacak?
Üstelik çözüm aranırken çevre ve halk sağlığı da unutulmamalıdır. Kangal halkı ne işsizlikle ne de çevre kirliliğiyle baş başa bırakılmalıdır.
Sivas'ın ihtiyacı, çevreye duyarlı üretim ve güvenceli istihdamdır.
SON SÖZÜM ŞUDUR!
Bir santralin bacasını yeniden tüttürmek mümkündür. Ama insanların kaybettiği güveni yeniden kazanmak o kadar kolay değildir.
Bugün Kangal'da susan yalnızca makineler değildir. Geçim kaygısıyla geleceğini düşünen yüzlerce ailenin umudu da sessizliğe bürünmüştür.
Sivas'ın insanı yıllarca çalıştı, üretti, alın teri döktü.
Şimdi sorumluluk makamlarında oturanların çözüm üretme zamanıdır.
Unutmayın!
Kangal'da elektrik üretimi durmuş olabilir. Ama Sivas'ın vicdanı durmamalıdır!
Serdar KARABULUT
58 Haber Köşe Yazarı