AYNI ÜLKENİN İNSANLARIYIZ, BİRBİRİMİZİN DÜŞMANI DEĞİL!
Futbol ve siyaset uğruna bozulan dostluklara dikkat çeken Metin Çağan, birlik, beraberlik, hoşgörü ve toplumsal dayanışmanın önemini kaleme aldı.
Bir futbol maçında kaybedilen bir skor, bir insanın dostluğunu kaybetmesine değer mi? Bir seçimde farklı bir partiye oy vermek, yıllardır aynı sofrayı paylaştığınız bir insanı düşmanınız hâline getirebilir mi? Ne yazık ki bugün bu soruları sormak zorunda kaldığımız bir toplumsal iklimden geçiyoruz.
Bir zamanlar mahalle kahvelerinde, esnaf dükkânlarında, aile sofralarında futbol ve siyaset konuşulurdu. İnsanlar farklı takımları tutar, farklı siyasi görüşleri savunur, zaman zaman hararetli tartışmalar yaşar ama günün sonunda yine aynı sokakta karşılaşır, selâmlaşır, çaylarını birlikte içerlerdi. Farklılıklar vardı ama dostluklar da vardı. Rekabet vardı ama düşmanlık bu kadar kolay büyümezdi.
Bugün ise futbolun tribünlerde oluşturduğu öfkenin, siyasetin diliyle birleşerek toplumun farklı kesimlerine yayıldığını görüyoruz. Bir takımın formasını giymek, bir siyasi görüşü savunmak, bir lideri desteklemek ya da eleştirmek; kimi zaman insanların birbirine karşı cephe almasına kadar varabiliyor. Oysa insanı insan yapan, tuttuğu takımın rengi veya oy verdiği partinin logosu değildir.
Peki, futbolun ve siyasetin bizden istediği gerçekten bu mudur?
Elbette hayır!
Futbol, özünde dostluk, centilmenlik, heyecan ve tatlı rekabet oyunudur. Siyaset ise topluma hizmet etmek, sorunlara çözüm üretmek ve ortak geleceği daha iyi hâle getirmek için vardır. Ne bir maçın sonucu bir insanın hayatından değerlidir ne de bir siyasi partinin başarısı, toplumun huzurundan daha önemlidir.
Ancak zaman zaman bu iki alanın da fanatizme, çıkar hesaplarına ve ötekileştirmeye alet edildiğine şahit oluyoruz. İnsanlar düşüncelerini savunmak yerine karşısındakini susturmaya, anlamak yerine yargılamaya, tartışmak yerine düşman ilan etmeye yöneliyor.
Asıl tehlike de burada başlıyor. Çünkü komşunun komşuya, kardeşin kardeşe, arkadaşın arkadaşına siyasi görüşü veya tuttuğu takım nedeniyle sırt çevirdiği bir toplumda yalnızca sosyal huzur değil, ortak yaşama kültürü de yara alır.
Unutmayalım ki takımlar değişir, yöneticiler değişir, siyasi iktidarlar gelir ve gider. Liderler, partiler ve futbol kulüpleri hayatımızın bir parçasıdır; hayatımızın tamamı değildir. Fakat aynı ülkeyi, aynı sokakları, aynı acıları ve aynı umutları paylaşmaya devam ederiz.
Birbirimize güvenimizi kaybedersek, bizi bir arada tutan bağları da zayıflatırız. Bölünmüş, birbirine kuşkuyla bakan, ortak meselelerde bile yan yana gelemeyen bir toplumun güçlü olması mümkün müdür? Birlik ve beraberlik, herkesin aynı düşünmesi değil; farklı düşüncelere rağmen birbirinin hakkına, hukukuna ve insanlığına saygı gösterebilmesidir.
Üstelik bugün birbirimizle uğraşırken konuşmamız gereken çok daha önemli meseleler var. Milletin geçim derdi, gençlerin gelecek kaygısı, emeklilerin yaşam mücadelesi, ailelerin artan sorumlulukları, eğitimde fırsat eşitliği ve toplumun adalet beklentisi…
Bir annenin çocuğunun ihtiyaçlarını karşılayabilmek için yaptığı hesap, bir babanın ay sonunu nasıl getireceğini düşünerek geçirdiği geceler, üniversiteyi bitirdiği hâlde iş bulamayan bir gencin umutsuzluğu, hiçbir futbol tartışmasının veya siyasi polemiğin gölgesinde kalmamalıdır.
Yönetmek de, yalnızca konuşmak ve vaatlerde bulunmak değildir. Milletin sesini duymak, sofrasındaki eksilmeyi görmek, yaşadığı sıkıntıyı anlamak ve çözüm üretmektir. Hiç kimse yoksulluğundan utanmamalı, geçinemediği için kendisini çaresiz hissetmemelidir. Devletin gücü vatandaşının huzuruyla, siyasetin değeri ise insanların hayatına kattığı iyilikle ölçülmelidir.
Elbette bütün sorumluluğu siyasetçilere, spor yöneticilerine veya televizyon ekranlarındaki yorumculara yükleyemeyiz. Değişim önce insanın kendisinden, ailesinden ve yakın çevresinden başlamalıdır.
Çocuklarımıza farklı düşüncelere saygı duymayı, kaybettiğinde olgun davranmayı, kazandığında karşısındakini incitmemeyi öğretebiliyor muyuz? Evimizde kullandığımız dilin, sosyal medyada yaptığımız yorumların ve başkaları hakkında kurduğumuz cümlelerin çocuklarımızın karakterini şekillendirdiğini hiç düşünüyor muyuz?
Çünkü eğitim yalnızca okulda alınan bilgi değildir. İnsan yetiştirmek, aynı zamanda vicdan, hoşgörü, sorumluluk ve birlikte yaşama kültürü kazandırmaktır. Kişisel gelişim de yalnızca daha çok kazanmak veya daha iyi bir makama ulaşmak değil, farklı bir fikri dinleyebilmek, gerektiğinde kendi yanlışını kabul edebilmek ve öfkesini yönetebilmektir.
Geçenlerde iki esnafın hararetli tartışmasına tanık oldum. Sözler sertleşmiş, yüzler gerilmiş, aralarındaki yılların komşuluk hukuku neredeyse bir anda unutulmuştu. Tam o sırada yan dükkânın çırağı elinde bir tepsi çayla çıkageldi. Gülümseyerek, "Çaylar soğuyor!" dedi.
İki esnaf sustu. Birbirlerine baktılar. Az önce birbirlerine söylemedik söz bırakmayan o iki insan, bir bardak çayın hatırına mahcupça gülümsedi. Belki de o an, ikisinin de öfkeden daha değerli bir şeyi hatırlamasına vesile olmuştu: İnsanlık ve komşuluk.
Hayat bazen bir bardak çayın sıcaklığında, bir selâmın samimiyetinde, farklı düşündüğümüz insanla aynı masaya oturabilme erdeminde saklıdır.
Şimdi kendimize dönüp bir bakalım. Farklı takımı tutuyor diye hangi dostumuzu kırdık? Başka bir siyasi görüşü savunuyor diye hangi yakınımızla aramıza mesafe koyduk? Bir paylaşım, bir yorum veya bir tartışma uğruna kaç yıllık dostluğumuzu, komşuluğumuzu, kardeşliğimizi zedeledik?
Yarın başımıza bir sıkıntı geldiğinde, bir acı yaşadığımızda, kapımızı ilk çalacak olanlar tribünlerdeki milyonlar, ekranlardaki yorumcular veya siyasi kürsülerdeki isimler olmayabilir. Belki de bugün selâm vermeyi ihmal ettiğimiz komşumuz, farklı düşündüğü için uzaklaştığımız dostumuz olacaktır.
Öyleyse artık birbirimizi yenmeye değil, birlikte ayakta kalmaya çalışalım. Çünkü bizim kaybedecek bir dostluğumuz, zedeleyecek bir kardeşliğimiz, heba edecek bir geleceğimiz yok.
Unutmayalım: Aynı ülkenin insanlarıyız, aynı geleceğin yolcularıyız. Birbirimize rakip olabiliriz ama asla düşman olmak zorunda değiliz.
Asıl soru da şu olmalı: Bir gün geriye dönüp baktığımızda, tuttuğumuz takımın kaç kez şampiyon olduğunu, desteklediğimiz partinin kaç kez kazandığını mı hatırlayacağız; yoksa bütün bu tartışmalar uğruna kaç insanın kalbini kırdığımızı mı?