Yazmak İçin Değil, İnsanlara Dokunmak İçin Yazıyorum

Metin Çağan, yazmak ve insanlara dokunmak, yazının değeri, etkili yazarlık, toplumsal sorumluluk, gazetecilik, düşünce dünyası, insan hayatına dokunmak, köşe yazısı, 58 Haber.

Yazmak İçin Değil, İnsanlara Dokunmak İçin Yazıyorum

Bir Yazının Değeri Uzunluğunda Değil, İnsanda Bıraktığı İzde Saklıdır

Önemli olan bir yazının uzun ya da kısa olması, geniş veya küçük puntolarla basılması değildir. Asıl önemli olan, o yazının insanların dikkatini çekmesi, fark edilmesi, okunmak istenmesi ve nihayetinde okuyanın zihninde bir düşünceye, gönlünde bir duyguya dönüşmesidir. Çünkü yazmak, yalnızca kelimeleri bir araya getirmek değil; insanın aklına, vicdanına ve hayatına dokunabilmektir.

Sabah gazetesini eline alan bir insanı ya da telefonundan dijital haber sitelerini takip eden bir okuyucuyu düşünelim. Önce sayfaları gözden geçirir, başlıklara bakar, dikkatini çeken birkaç satırda durur. Çoğu zaman bir yazıyı okumaya karar vermesi için birkaç saniye yeterlidir. İşte tam da bu noktada yazarın sorumluluğu başlar. Okuyucunun dikkatini çekmek kadar, o dikkate lâyık bir içerik sunmak da önemlidir.

Bugün bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolay, fakat bilgiyi anlamak, üzerinde düşünmek ve hayata geçirmek eskisinden çok daha zor. Dijital çağın hızına alışan insan, çoğu zaman uzun metinler karşısında sabırsız davranabiliyor. Okuma niyeti olan bir kişi bile sayfalar dolusu, yoğun ve tekrara düşen bir yazıyla karşılaştığında okumaktan vazgeçebiliyor. Bu nedenle kısa, öz, anlaşılır ve akıcı anlatımın ayrı bir değeri var.

Ancak burada önemli bir ayrımı da unutmamak gerekiyor: Kısa yazmak, yüzeysel yazmak değildir. Az kelimeyle çok şey anlatabilmek, bazen uzun uzun konuşmaktan çok daha büyük bir ustalık ister. Bir cümle insanın yıllardır fark edemediği bir gerçeği görmesini sağlayabilir. Bir paragraf, bir ailenin çocuk yetiştirme anlayışını sorgulamasına vesile olabilir. Bazen tek bir soru, insanın hayatında yeni bir kapı açabilir.

Ben de yazılarımı hazırlarken öncelikle bunu düşünüyorum. Yerel medyada dört ayrı gazetede, bir dergide, Ankara merkezli “Genç Yürekler” dergisinde ve Türkiye Beyazay Derneği Genel Merkezine ait internet dergisinde yazılarımı okuyucularla buluşturuyorum. Farklı yayın organlarında, farklı okuyucu kitlelerine seslenmenin elbette ayrı bir sorumluluğu var. Fakat bütün bu yazıların ortak bir amacı bulunuyor: Bilgilendirmek, bilinçlendirmek, düşündürmek, sorumluluk duygusunu geliştirmek ve okunanlardan hayat adına bir ders çıkarılmasına katkı sağlamak.

Benim için yazmak, yalnızca gündemi değerlendirmek ya da düşüncelerimi kamuoyuyla paylaşmak değildir. Bazen bir anne babaya çocuğuyla daha fazla ilgilenmesi gerektiğini hatırlatmak, bazen bir gence umudunu kaybetmemesini söylemek, bazen de bir insana başkasının hakkına saygı duymanın önemini anlatmaktır. Kimi zaman aile içindeki iletişimi, kimi zaman eğitimdeki eksiklikleri, kimi zaman toplumsal duyarsızlıklarımızı gündeme taşımaktır.

Çünkü inanıyorum ki toplumlar yalnızca büyük projelerle, ekonomik yatırımlarla veya fiziki değişimlerle gelişmez. İnsanların düşünce dünyası, ahlaki değerleri, birbirlerine karşı tutumları ve sorumluluk anlayışları gelişmeden gerçek anlamda ilerleme sağlanamaz. Bir çocuğa dürüstlüğü öğretmek, bir gence sorumluluk bilinci kazandırmak, bir ailede sevgi ve saygıyı güçlendirmek de en az büyük toplumsal yatırımlar kadar değerlidir.

Elbette her yazının herkese ulaşması, herkes tarafından okunması mümkün değildir. Buna rağmen yazarken okuyucunun zamanına saygı duymak gerektiğine inanıyorum. Gereksiz kelimelerle sayfaları doldurmak yerine, anlatmak istediğim düşünceyi en anlaşılır biçimde ifade etmeye çalışıyorum. Gösterişli cümleler kurmak yerine, hayatın içinden gelen samimi sözlerin daha kalıcı olduğuna inanıyorum.

Bir gün bir öğretmen, öğrencilerine küçük bir hikâye anlatmış. Elinde iki ayrı kap bulunan öğretmen, birinin içine büyük taşlar, diğerine ise küçük çakıl taşları koymuş. Ardından öğrencilerine sormuş: "Hangisi daha değerli?" Öğrenciler farklı cevaplar vermiş. Öğretmen ise şöyle demiş: "Değer, büyüklükte değil, bulunduğu yerde neyi değiştirdiğindedir." Bu hikâyenin bize hatırlattığı önemli bir gerçek var: Bazen küçücük bir taş büyük bir boşluğu doldurur; bazen de sayfalar dolusu söz, insanın hayatında hiçbir iz bırakmaz.

İşte ben yazılarımda o küçük ama anlamlı izi bırakabilmenin gayretindeyim. Bir okuyucu yazımı bitirdiğinde kendisine bir soru sorsun, bir davranışını gözden geçirsin, bir yanlıştan dönsün, bir iyiliğe vesile olsun istiyorum. Çünkü bir yazının gerçek başarısı kaç kişinin okuduğuyla sınırlı değildir; kaç insanın düşüncesine, davranışına ve hayatına olumlu katkı sağladığıyla da ölçülmelidir.

Yazmak benim için bir alışkanlıktan öte, bir sorumluluktur. Kalem, yalnızca gördüklerini anlatan değil, gerektiğinde görülmeyeni de fark ettiren bir araçtır. Bu nedenle yazarken kimseyi yargılamadan, kimseyi hedef göstermeden; insanları düşünmeye, anlamaya ve kendileriyle yüzleşmeye davet etmeyi önemsiyorum.

Şimdi asıl soruyu kendimize soralım: Bir yazıyı okurken yalnızca gözlerimiz mi satırların üzerinden geçiyor, yoksa aklımız ve vicdanımız da o satırlardan kendisine bir pay çıkarıyor mu?

Unutmayalım; Bir yazının ömrü gazetenin baskı tarihiyle, değeri de sayfa sayısıyla ölçülmez. Gerçek değer, son satır okunduktan sonra insanın içinde başlayan düşünce yolculuğudur.

Ben yazmaya, o yolculuğa küçük de olsa bir katkı sunabilmek için devam ediyorum. Çünkü ben, yazılarımın yalnızca gözlerden geçmesini değil, gönüllere dokunmasını; yalnızca okunmasını değil, insanın düşüncesini, vicdanını ve hayatını değiştirmeye vesile olmasını istiyorum.